the legend

Tuesday, 6 March 2007

λόκαλ - Athens Alleycat Race

http://local-athens.blogspot.com/

Έλα κι εσύ..

Saturday, 24 February 2007

Στο βάθος των ματιών σου, εκεί που πέυκα ξαγρυπνούν,
θαρρώ πως βλέπω τη σκιά μου μαζί με αστέρια, να μιλούν.
Σε παίρνει αγκαλιά στο δάκρυ, ερωτικά κι όταν γελάς,
και σαν το άστρο τη ρωτήσει, "ανάσα μου είναι κι έρωτας".
Κι όταν η κόρη ανατέλλει και τ'άστρα παν να κοιμηθούν,
τον κόσμο μου έρχεσαι να λάμψεις, χαμόγελα να σκορπιστούν.
Και σαν πλαγιάσουμε θα έρθεις, σκιά θα γίνεις τώρα εσύ,
μεσ'τους κορμούς των δυο ματιών μου, με τ'άστρα να συναντηθεί...
"@gke"

Night 27/7/04..

περπατώ και κάθομαι..

τα άσπρα ρούχα που φοράς
αέρινη σε κάνουν
να βγαίνεις από τις δάφνες των ονείρων,
με κίνηση άπιαστη - που τα όντα της γης
κρυμένα πίσω από θάμνους και χορταρικά θαυμάζουν-
γεμίζεις τα ποτήρια με κόκκινο κρασί.

τα μαργαριτάρια της θλίψης
σκορπάνε πάνω στο τραπέζι,
και η οδός που έψαχνα
σβήνει στο χάρτη,
γιατί ήδη άρχισε να χαράζει μέσα μου
τις πλακόστρωτες σκέψεις ..μου

σκέψεις δικές μου? όχι βέβαια.
η σκέψη είναι ελεύθερη και δεν ανήκει σε κανέναν,
πάντα υπάρχουν οι πριν, από εμάς για να σκεφτούν,
και εμείς και οι μετέπειτα που θα ζωντανέψουν ξανά
τις πράξεις αυτές των δικών μας παραστάσεων,
χτυπόντας στο πάλκο τα πόδια του μυαλου
πότε δυνατά και πότε ανάλαφρα.

το ταξίδι μεσοπέλαγα είναι μοναχικά όμορφο
και η συνείδηση πιο φωτεινή από ποτέ
ωριμάζεις με τη ρότα
σαν τα ίστια που γεύονται το μαστίγιο της θαλάσσης.
αλλά έρχεται η ώρα που τα πανιά πρέπει να αλλαχτούν
για να συνεχίσεις,
εκεί πιάνεις λιμάνι για να ξεκουραστείς.

και το λιμάνι.. αχ το λιμάνι είναι τόσο μαγικό
κατάρες και ευχές, όνειρα και ξημερώματα
στοιχείωνουν το περιπατητή του.
από τις ελπίδες και τα στραπάτσα,
τις γυναίκες και τις γεύσεις λυπημένων ματιών
αναζητά να διαβεί μονοπάτια που να αγγίζουν...ο περιπατητής..
....λιμάνι μαγικό..

ότι και να βρεις όμως
τα πανιά δε θα ξεχάσεις να φτιάξεις
γιατί το ταξίδι είναι το νερό. που κυλά, που μένει σταθερό.
θέλεις να δεις ξανα τα χρώματα που παίρνει η θάλασσα
στον γύρο του ήλιου, και αναζητάς αυτά που δεν είδες πριν.
στο γύρο της σελήνης να ακούσεις ξανά και ξανά τι σου φωνάζουν
τα βυθισμέμα πλοία.
στο υδάτινο βασίλειο της ζωής.

και τα αστέρια αυτά τα δυνατά σημάδια
θα είναι πάντα μαζί σου, σε όποια γωνιά κι αν πας,
θα σου γνέφουν
και τότε η αλμύρα θα μαζέψει τα νύχια της
και ο νους δε θα είναι πια δραπέτης αλλά λεύτερος,

δε μπορείς να ξεφύγεις, δε θέλεις να χαθείς
γιατί ξέρεις ότι οι λευκες σελίδες δακρύων,
διαβάζονται και ακουμπούν τις σελίδες του βιβλίου εκείνου
που ξεκινάει με τη λέξη τέλος..

σηκώνω το ποτήρι που με κέρασες και πίνω,
σε κοιτώ που γέλασες κλεφτά.
τι έχεις βάλει μέσα..?

νυχτερινές διαδρομές άνοιξαν το κεφάλι μου...

Friday, 23 February 2007

Nike (Victory) of Samothrace

RETURN TO THE MOTHERLAND

http://www.louvre.fr/llv/musee/visite_virtuelle_detail.jsp?CONTENT%3C%3Ecnt_id=10134198673232551&CURRENT_LLV_VISITE_VIRTUELLE%3C%3Ecnt_id=10134198673232551&CURRENT_LLV_DEP%3C%3Efolder_id=1408474395181112&baseIndex=1&amp;FOLDER%3C%3Efolder_id=9852723696500914&bmUID=1177738510937&bmLocale=en

Friday, 9 February 2007

Nikos Xilouris

Πώς να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου,
Ο ουρανός δικός μου, η θάλασσα στα μέτρα μου.

Πώς να με κάνουν να τον δω τον ήλιο μ' άλλα μάτια,
Στα ηλιοσκαλοπάτια μ' έμαθε η μάνα μου να ζω.

Στου βούρκου μέσα τα νερά ποια γλώσσα μου μιλάνε,
αυτοί που μου ζητάνε, να χαμηλώσω τα φτερά.

Eisai sigouros..?

Thursday, 8 February 2007

Sunday, Bloody Sunday - Gate 7, 8/2/1981

Thursday, 1 February 2007

Nikos Kavvadias - Esmeralda, Armida

ΕΣΜΕΡΑΛΔΑ
Ολονυχτίς τον πότισες με το κρασί του Μίδα
κι ο φάρος τον ελίκνιζε με τρεις αναλαμπές.
Δίπλα ο λοστρόμος με μακριά πειρατική πλεξίδα
κι αλάργα μας το σκοτεινό λιμάνι του Cabes.

Απά στο γλυκοχάραμα σε φίλησε ο πνιγμένος
κι όταν ξυπνήσεις με διπλή καμπάνα θα πνιγείς.
Στο κάθε χάδι κ' ένας κόμπος φεύγει ματωμένος
απ' το σημάδι της παλιάς κινέζικης πληγής.

Ο παπαγάλος σου 'στειλε στερνή φορά το «γεια σου»
κι απάντησε απ' το στόκολο σπασμένα ο θερμαστής,
πέτα στο κύμα τον παλιό που εσκούριασε σουγιά σου
κι άντε μονάχη στον πρωραίον ιστό να κρεμαστείς.

Γράφει η προπέλα φεύγοντας ξοπίσω: «Σε προδίνω»,
κι ο γρύλος το ξανασφυράει στριγγά του τιμονιού.
Μη φεύγεις. Πες μου, το 'πνιξες μια νύχτα στο Λονδίνο
ή στα βρωμιάρικα νερά κάποιου άλλου λιμανιού;

Ξυπνάν οι ναύτες του βυθού ρισάλτο να βαρέσουν
κι απέ να σου χτενίσουνε για πάντα τα μαλλιά.
Τρόχισε εκείνα τα σπαθιά του λόγου που μ' αρέσουν
και ξαναγύρνα με τις φώκιες πέρα στη σπηλιά.

Τρεις μέρες σπάγαν τα καρφιά και τρεις που σε καρφώναν
και συ με τις παλάμες σου πεισματικά κλειστές
στερνή φορά κι ανώφελα ξορκίζεις τον τυφώνα
που μας τραβάει για τη στεριά με τους ναυαγιστές.

ΑΡΜΙΔΑ
Το πειρατικό του Captain Jimmy,
που μ' αυτό θα φύγετε και σεις,
είναι φορτωμένο με χασίς
κ' έχει τα φανάρια του στην πρύμη.

Μήνες τώρα που 'χουμε κινήσει
και με τη βοήθεια του καιρού
όσο να πάμε στο Περού
το φορτίο θα το έχουμε καπνίσει.

Πλέμε σε μια θάλασσα γιομάτη
με λογής παράξενα φυτά,
ένας γέρος ήλιος μας κοιτά
και μας κλείνει που και που το μάτι.

Μπουκαπόρτες άδειες σκοτεινές,
- που να ξοδεύτηκαν τόννοι χίλιοι;
Μας προσμένουν πίπες αδειανές
και τελωνοφύλακες στο Τσίλι.

Ξεχασμένο τ' άστρο του Βορρά,
οι άγκυρες στο πέλαγο χαμένες.
Πάνω στις σκαλιέρες σε σειρά
δώδεκα σειρήνες κρεμασμένες.

Η πλωριά Γοργόνα μια βραδιά
πήδησε στον πόντο μεθυσμένη,
δίπλα της γλιστρούσαν συνοδιά
του Κολόμβου οι πέντε κολασμένοι.

Κ' έπειτα στις ξέρες του Ακορά
τσούρμο τ' άγριο κύμα να μας βγάλει
τέρατα βαμμένα πορφυρά
με φτερούγες γλάρων στο κεφάλι.

Tuesday, 30 January 2007

Thanasis Papakonstantinou - Palia Pligi (Vraxnos Profitis), Old Wound (Hoarse Prophet)

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
μονάκριβη, δική μου.
Την ξεριζώνω απ' την καρδιά,
φυτρώνει στην αυλή μου.

Ανθίζει καταχείμωνο
που οι φωνές κοπάζουν,
Έχει τη φυλλωσιά πυκνή
και νύχια που χαράζουν.

Αγαπημένα πρόσωπα,
αγαπημένα μάτια.
Έρχονται σαν τα κύματα
κι αφήνουν κατακάθια.

Μαραίνεται απ' το γέλιο μου,
πίνει απ' τα δάκρυά μου.
Έρχεται στις παρέες μου
και κλέβει τη μιλιά μου.

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
πες μου τί να κοιτάξω.
Να μπω σε κόσμο σκοτεινό
ή πάλι ν' αγκαλιάσω;

Sokratis Malamas - Kalinyxta (Aspromaures Istories), Goodnight (Black And White Stories)

Eίν'ακριβός ο αέρας που φτύνεις, ακριβό το ποτό και το πίνεις.
Tρύπιες τσέπες και μακό φανελάκι, είν'ο κόσμος μπουκιά και φαρμάκι, είν'ο κόσμος δροσιά κι αεράκι.

Mύηση ο έρωτας, χάδι ο έρωτας, κόκκινα μάτια μου μή με ρωτάς.
Στα 17 σου πηδάς το καλάμι, στα 19 σου κανείς δεν σε πιάνει.
Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο, σε λίγα χρονάκια δεν ξέρεις που πας.

Eνήλικο μούτρο ανοίγεις γραφείο.
Tα πεντοχίλιαρα μυρίζουν αιδοίο.
Γλυκά νανουρίζεις το ρήγμα π'ανοίγει, το ξέρεις καλά η ζωή σου έχει φύγει, συμβόλαιο στο πάθος που λήγει.

Φιλιά ο έρωτας, ανάγκη ο έρωτας, καμμένα μάτια μου μη με ρωτάς.
Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο, φοβάσαι και ξέρεις που πας.

Oλοι οι καριόληδες μια εταιρία.
Σάπια ηλικία και αδυναμία.
Γελάει ο χρόνος και λάμπει ανθισμένος, στο δρόμο σκοτώνει κι είναι κερδισμένος.
Σπάει το νήμα κι αναρωτιέσαι: τόσα χρονάκια γιατί να τραβιέσαι;

Στάχτη ο έρωτας, μνήμη ο έρωτας, γέρικα μάτια μου μη με κοιτάς.
Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο, σε λίγα χρονάκια το ξέρεις γερνάς.

Kαληνύχτα μαλάκα η ζωή έχει πλάκα, έχει γούστο και φλόγα είναι κάτι σαν ρόδα: σε πατάει και σε παίρνει, μόνο ίχνη σου σέρνει.

Monday, 29 January 2007

Giannis Aggelakas - Lady From My Inside Wind (Giorgos Christianakis - The Doorman)

"Κυρία των μέσα μου ανέμων,

Δεν θέλω να αρνηθώ ό,τι ακριβώς σε οδήγησε,

Να σπείρεις μέσα μου την ευλογία της κίνησης,

Της πράξης,

Να ρίξεις το σκοινί,

Στο σκοτεινό κι αλλόκοτο πηγάδι,

Που χρόνια λαθροζούσα,

Για να βρεθώ ξανά στο λαμπερό σου κόσμο,

Τον θαυμαστό, Τον πληγωμένο.

Σου υπόσχομαι να ξεκοιλιάζω κάθε βράδυ,

Τους θλιβερούς ορίζοντες της λογικής μου,

Ν'απογειώνομαι από τις φλούδες του γραπτού μου λόγου,

Στους πλησιέστερους φιλάσθενους πλανήτες,

Κάθε φορά και μ ένα αλλιώτικο τραγούδι,

Να ξεμουδιάζω γλείφοντας τον κοφτερό σου σκελετό,

Κι ούτε ένα Μάιο δε θ ανεχτώ,

Να σκύψει πάνω μου,

Με λόγια σκωπτικά,

Και σύριγγες,

Και φαγωμένα χείλη,

Να ειρωνευτεί την αδειανή και χυλωμένη μου πατρίδα.

Πιο ριψοκίνδυνος κι από το Ναζωραίο,

Θα περπατήσω πάνω απ'την κινούμενη,

Τη σαρκοφάγο άμμο,

Που διατηρεί απρόσιτες τις χώρες των ιερών παλιάτσων,

Και των σεληνιασμένων γελωτοποιών,

Τραυλίζοντας λόγια ισχνά,

Μα και σπουδαία,

Θ'αποσυρθώ στις προθανάτιες κοιλάδες των λοιμών,

Και της αγάπης,

Όπου απ'το μαύρο χώμα τους διάσπαρτα ξεφυτρώνουν,

Κορμιά ανθρώπινα διαμελισμένα,

Πλάι στις φεγγαρολουσμένες παπαρούνες,

Ίσως κι εγώ εκεί να λησμονήσω τον τραυματία ουρανό,

Και ν'αρχινήσω ένα τραγούδι που θα λέει μόνο,

Σ'αγαπώ σ'αγαπώ.

Και σαν τελειώνει θα σταματάνε τα ποτάμια,

Κι οι οδοντοστοιχίες θα εκρήγνυνται,

Και θα γεμίζει ο αέρας πέταλα καρατομημένων ανθών,

Καρπούς γυναικείων χεριών,

Και λιωμένα κοσμήματα,

Κυρία των μέσα μου ανέμων,

Τιμώρησέ με αν θες,

Γύμνασέ με στο γέλιο και στον πόνο,

Είμαι ο οριστικός εραστής σου,

Ο αόριστος,

Ο τωρινός και ο παντοτινός,

Ο πιο ανώριμος,

Ο πιο σοφός,

Τώρα πια γνωρίζω τι μ'οδηγεί να υποτάσσομαι,

Στην ετοιμόρροπη και ασθενική σου θέληση."

*Του κορμιού μου τα ανείπωτα..

..σωπαίνουν μέσα μου κάποιες φορές και χοροπηδάνε σα σκιές στο μυαλό μου. Είναι εικόνες που λείπουν, είναι χαρές που λυσμονώ για ιδεές που δεν είδαν φως, για ενέργειες που κρύφτηκαν στο σκοτάδι.
Ο Ιανουάριος φεύγει και θα ξαναέρθει σε 11 μήνες. Ο χειμώνας που τόσο λατρεύω τις εικόνες του, βρίσκεται σε διακοπές που λαχταρούσε μάλλον χρόνια πολλά. Θα έρθουν όμως εκείνες οι στιγμές που θα λάμψει ο ήλιος μέσα στον μαυρισμένο από σύννεφα ουρανό και οι ακτίνες σα χορδές μπάσου θα φτιάξουν παπάδες στο ασιμένιο της θάλασσας και η φωτογραφική μου μηχανή θα πάρει φωτιά.
Φωτιά που θα κρατήσει όσο η ανάσα μου, που θέλει αέρα, να σπάσει αυτή τη γραφικότητα που χτυπάει μέσα μου καθημερινά ο ηλίθιος ρυθμός της δουλειάς και η έλειψη χρόνου για απολαύσεις.
Στιγμές. Υπαρχουν στιγμές. Αλλά είναι λίγες. Η αίσθηση είναι εδώ και δε θα μ'αφήσει. Το ξέρω. Θα ξαναέρθεις γενναίε Γενάρη που τα όνειρα μου πλάθεις κάθε χρόνο με γεύσεις και λύπες και σου υπόσχομαι ότι την άλλη φορά θα σε περιμένω με ανοιχτά τα χέρια, για μια αγκαλιά. Φρόντισε όμως μην αργήσεις και στη στήσω σε καμιά γωνιά. Με όπλο, την φορτωμένη μου δίψα.
Εδώ θα'μαι..

*Χόρχε

(Κι ο πιο μεγάλος φόβος μου φοβάται, μην και δεν τον φοβηθώ - Γιάννης Αγγελάκας "Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε;")