Heroes never die.. - Thnx guys

Time: Summer 2007, Place: Greece/Hellas, Fact : 70 Deaths.
The video was made by σμυναγό Δημήτριος Στοιλίδης who got killed along with υποσμηναγό Ιωάννη Χατζούδη while attempting to put off fires at Styra in Evoia.

Ημερολόγιο - Χρήστος Θηβαίος

Τόσα χρόνια μες στους χάρτες μου σε ψάχνω
και ας μην έσκυψες ποτέ
στο μέτωπό μου με τα δυο σου χείλια
ν'αφήσεις μια ανάσα στη ζωή μου
Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει
καπνό και πυρετό
Στο γυάλινο το κύμα τ'όνομά σου φωνάζω
να καθρεφτιστεί η φωνή μου
Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί
σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει
ερωτευμένο το νερό
Και στο διάβολο πουλάω την ψυχή μου εγώ
για να βρεθώ απόψε τυλιγμένος στου κορμιού σου το βυθό
Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην αγχόνη του ουρανού
και ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου
και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο
στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου
και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω εγώ
σαν αλμυρό νερό στους ώμους και στον ακριβό σου το λαιμό
και ας μην το ξέρω πως του λόγου σου στην ανεμόσκαλα εκεί
με περιμένει για να μου λιμάρει το σχοινί
Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν τα φώτα κάποιας γης
τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου,
που λένε είν'οι κορφές του παραδείσου
Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια,
δεν υπάρχει αυτή η στεριά
μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε
γι'αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου.
Και μπροστά απ'τους κολασμένους περνάω εγώ
σαν μια σκια που σεργιανάει στον Αδη τη δικιά σου μυρωδιά
και είναι, λέω, ο παράδεισος για μας αγάπη μου μικρή να μοιραζόμαστε τούτη
την κόλαση μαζί..

Singapore Sling - Νίκος Νικολαίδης

Singapore Sling - The man that loved a corpse.

5/9/2007, Αντίο.

Tzimakos - O Lakos Me Ta Asteia

Ο λάκος με τ'αστεία που σκάβω από παιδί
η τέλεια ληστεία που έχω σκαρφιστεί
με σφίγγει σαν παπούτσι ντόπιο και μπαλωμένο
στο χείλος του Ζαλόγγου το τέλος περιμένω.

Θέλω να πέσω μέσα σε χάχανα και γέλια να πνιγώ
να γίνω πριγκιπέσσα της μάνας μου τα ρούχα να φορώ.

Με δώρο μια κιθάρα ασπίδα του μπαμπά
που πήραμε δεκάρι στα μαθηματικά
τα πρώτα τραγουδάκια με στίχους τολμηρούς
με διώχνουν από κύκλους αντιστασιακούς.

Είπα θα πέσω μέσα σε χάχανα και γέλια να πνιγώ
να γίνω πριγκιπέσσα της μάνας μου τα ρούχα να φορώ.

Το τσίρκο που'χω στήσει σε υπόγειο μαγαζί
βουλιάζει και με παίρνει και μένανε μαζί
βουτάω το μαύρο χιούμορ σε έγχρωμη οπή
και δάχτυλο Κυρίου μου γνέφει σιωπή.

Γι'αυτό θα πέσω μέσα σε χάχανα και γέλια να πνιγώ
να γίνω πριγκιπέσσα της μάνας μου τα ρούχα να φορώ.

Θέλω πέσω μέσα σε χάχανα και γέλια να πνιγώ
να γίνω πριγκιπέσσα της μάνας μου τα ρούχα να φορώ.

ΒΟΥΒΑΜΑΡΑ ΡΕΕΕ..!!

Βουβή Οργή, Εκκωφαντική Σιωπή.

Martha Fritzila - Milia (traditional song of Karpathos)

Άιντε μηλιά μωρέ στον εγκρεμό, άιντες καλέ με μήλα φορτωμένη..

Thanasis Papakonstantinou - Skoularikaki

Ένα πουλί απόδημο καθόταν στην πλατεία
χάζευε τους περαστικούς κι έπινε μπύρα κρύα
η πρώτη φέρνει δεύτερη κι η δεύτερη ζαλάδες
κάτω από τα καθίσματα κινούνται συμπληγάδες.

κι ενώ στο Vox παιζότανε έργο του Παζολίνι
χάλασε απότομα ο καιρός και ξέσπασε μπουρίνι
δεν ήταν στάλες της βροχής για να κρατάς ομπρέλα
ήτανε μπάτσοι διάλεχτοι που ψάχναν πασαρέλα.

κανένας δεν τους κοίταξε τους γύρισαν την πλάτη
και μείνανε τα μανεκέν στην πίκρα και στο άχτι
κι έτσι όπως ήταν του χεριού την πέσαν στο πουλάκι
γιατί είχε στη φτερούγα του φθηνό σκουλαρικάκι.

με γεια το μοντελάκι σου που έφτιαξε ο Τσεκλένης
κυρ' αστυνόμε το φτωχό τι έφταιξα και δέρνεις?
φταίει το σκουλαρίκι σου γιατί αντάυγες βγάζει
κι ενώ 'μαι αυτοκράτορας γελάει και με χλευάζει.

Manu Chao - La Radiolina

..και στις 4 Σεπτεμβρίου live στο Terra Vibe στη Μαλακάσα..!! ..αν ισχύει.

Thassos, Samothraki, Naxos - 2007

Δράμα ..κτελ.

Θάσος ..Αρχάγγελος Μιχαήλ.

Θάσος ..απ'τον Αρχάγγελο Μιχαήλ.

Θάσος ..το νησάκι των Σειρήνων στον Παράδεισο.

Θάσος ..η Κορώνα των Λιμεναριών.

Θάσος ..στην Κορώνα των Λιμεναριών.

Θάσος ..Πανσέληνος στην Κορώνα των Λιμεναριών.

Θάσος ..στο Πευκάρι.

Energy Revolution - Greenpeace

Tom Waits - I Don't Want To Grow Up

Foivos Delivorias - To Kalokairi

Το καλοκαίρι θα ‘ρθει και θα πάρει κι εσένα μαζί
Στην ομορφιά του θα γίνεις χαζούλα όπως ήσουν μικρή
Θα μας γυρίζεις την πλάτη σου ανοίγοντας το παρεό
Να σε κοιτάξει ο ήλιος – Να σε κοιτάξει ο ήλιος

Θα σαι για λίγο το αίνιγμα που δεν θα λύσει κανείς
Θα σε φυλάει από γύρω στρατός σπαστικοί συγγενείς
Θα μισανοίγεις τα πόδια σου και θα τα κλείνεις ξανά
Κάνοντας πως δε ξέρεις - Κάνοντας πως δε ξέρεις

Κι ύστερα πάλι χειμώνας και χρήμα που μονολογεί
Κι ύστερα πάλι βραδιές με κινέζικο και κομεντί
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο χαμηλά η μουσική

Το καλοκαίρι θα ‘ρθει και στη θάλασσα θα επιστραφείς
Μες το βυθό θα προσέχουν οι ιππόκαμποι να μη χαθείς
Κι όταν θα βγάζεις για λίγο σε μια σου βουτιά το μαγιό
Θα ‘σαι στον κόσμο η μόνη - Θα ‘σαι στον κόσμο η μόνη

Θα ‘σαι για λίγο ο έρωτας που δε ζήσει κανείς
Θα ‘σαι το σώμα σου μόνο κι αυτό θα το ξέρουμε εμείς
Που μας γυρίζεις την πλάτη σου πάντα την ίδια στιγμή
Που βασιλεύει ο ήλιος - Που βασιλεύει ο ήλιος

Κι έρχεται πάλι χειμώνας και χρήμα που μονολογεί
Κι έρχονται πάλι βραδιές με κινέζικο και κομεντί
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο δυνατά η μουσική
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη
Και ύστερα πιο χαμηλά η μουσική
Κι ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη, μου λείπει η αγάπη

Καίγομαιιιιιιι..!! - Πάρνηθα 2007

άντε και καλά μπάνια..

...@#$$%%*&^#!@

Καίγομαι, καίγομαι - Νίκος Γκάτσος, Σταύρος Ξαρχάκος

Όταν γεννιέται ο άνθρωπος ένας καημός γεννιέται
όταν φουντώνει ο πόλεμος το αίμα δε μετριέται
Καίγομαι καίγομαι ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
πνίγομαι πνίγομαι πέτα με σε θάλασσα βαθιά

Ορκίστηκα στα μάτια σου που τα 'χα σαν βαγγέλιο
τη μαχαιριά που μου 'δωκες να σου την κάμω γέλιο
Καίγομαι καίγομαι ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
πνίγομαι πνίγομαι πέτα με σε θάλασσα βαθιά

Μα συ βαθιά στην κόλαση την αλυσίδα σπάσε
κι αν με τραβήξεις δίπλα σου ευλογημένος να 'σαι
Καίγομαι καίγομαι ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
πνίγομαι πνίγομαι πέτα με σε θάλασσα βαθιά

ΘΕΛΩ ΑΔΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!

-γιατί το εννέα με πέντε κάθε μέρα, με τόσα άλλα που θέλω να κάνω και δε προλαβαίνω, το νιώθω ..βάρβαρο!
-γιατί θέλω να φύγω από την Αθήνα ..ΤΩΡΑ!
-γιατί θέλω κάποιο δάσος να με τυλίγει με τη σκιά του, εδώ μου μυρίζει η καμμένη Πάρνηθα και τα νεκρά ελάφια.
-γιατί δε θέλω να βλέπω τα μούτρα τους, του κάθε μαλάκα και του κάθε ανεύθυνο-υπεύθυνου.
-γιατί θέλω να διαβάσω ένα βιβλίο ..με ηρεμία.
-γιατί θέλω να γίνω ένα με την αιώρα μου.
-γιατί θέλω να απενεργοποιήσω τα κινητά μου.
-γιατί θέλω να κολυμπήσω ελεύθερα χωρίς σημάδια από το μαγιό.
-γιατί δεν θέλω να κουβαλάω μαζί μου κατσαβίδια, προγράμματα, χαρτιά, cd και dvd, κλειδία και άγχος.
-γιατί βαράω μύγες όταν δε παίζει δουλειά και το κόστος του χαμένου χρόνου είναι ανεκτίμητο.
-γιατί τα πρωινά της δευτέρας είναι "τρομοκρατία", μαζί με τα πρωινά της τρίτης, της τετάρτης, της πέμπτης και της παρασκευής.
-γιατί θέλω βουνό και θάλασσα να βλέπω μόνο.
-γιατί είμαι σπίτι και πατάω το 9 για να πάρω τηλέφωνο, λες και είμαι στην εταιρία.
-γιατί στο ασανσέρ είμαι στο ισόγειο και πατάω "ισόγειο" και αναρωτιέμαι με απορία γιατί δεν ξεκινάει.
-γιατί θέλω να κουβαλάω τη σκηνή μου στην πλάτη μέχρι να βρώ το καλύτερο σημείο να τη στήσω.
-γιατί στην εταιρία δε μας επιτρέπουν να φοράμε σανδάλια και βερμούδες, στον καύσωνα.
-γιατί μάλλον πρέπει να πάω διακοπές.
-γιατί το έχουμε γαμήσει ..με το pro evolution, ας παίξουμε στην παραλία ή στο δάσος μπάλα.
-γιατί θέλω να φοράω μάσκα και βατραχοπέδιλα και στο γραφείο δε μας το επιτρέπουν κι αυτό.
-γιατί είναι οι μπαταρίες μου για όλο το χειμώνα. Και έχω αποφορτιστεί.
-για όλα αυτά και άλλα που θα τα κάνω όταν την πάρω. Την τιμημένη..

Πίνω Μπάφους και Παίζω Pro.. - Locomondo 2007

Ξέρω τι σκέφτεστε....
Πότε θα τελειώσουμε επιτέλους,
να παμε σπίτι να μαζευτούμε με την παρέα μας
και να παίξουμε κανά τουρνουά pro evolution..

Απ' το σπίτι δε θα βγω,

πίνω μπάφους και παίζω pro

δεν έχω χρόνο για το μωρό,

πίνω μπάφους και παίζω proοοοο,

πίνω μπάφους και παίζω proοοοο,

πίνω μπάφους και παίζω proεεοο,

πίνω μπάφους και παίζω proεεοο,

πίνω μπάφους και παίζω pro

με φωνάζουνε τρελό

γιατί πίνω μπάφους και παίζω pro

για όλα τα άλλα αδιαφορώ,

πίνω μπάφους και παίζω proοοοο,

πίνω μπάφους και παίζω pro

και εσύ και εγώ,

πίνω μπάφους και παίζω pro

δεν έχω χρόνο για το μωρό,

πίνω μπάφους και παίζω pro

για όλα τα άλλα αδιαφορώ,

πίνω μπάφους και παίζω pro

που θα βρω αναπληρωματικό,

πίνω μπάφους και παίζω pro

είναι τραυματίας ο Εto,

πίνω μπάφους και παίζω pro

αλλά έχει κέφια ο Drogba,

πίνω μπάφους και παίζω pro

και φέρνει βόλτες ο foslba,

πίνω μπάφους και παίζω proοοοο,

πίνω μπάφους και παίζω pro

το κάνεις και εσύ το κάνω και εγώ,

πίνω μπάφους και παίζω pro

έχω κλειστό το κινητό

γιατί πίνω μπάφους και παίζω pro

μην με αγχώνεις δεν μπορώ

γιατί πίνω μπάφους και παίζω pro

όλη μέρα είμαι εδώ

πίνοντας μπάφους και παίζοντας proοοοο,

πίνω μπάφους και παίζω proοοοο,

πίνω μπάφους και παίζω pro..

*Καίγομαι για νερό..

.. ας ανοίξει η φωτιά να με λούσει με ήλιο καυτό, να δροσιστώ με μια βουτιά στης γης το βυθό. Δέντρα να αγγίζουν εμένα απ'τα τεντομένα σχοινιά της αιώρας, προέκταση των χεριών μου βιβλία, μπύρες, τσάγια και κρασιά. Άσε με να δω το βουνό πως μιλάει στα ποτάμια του, δώσμου ώρες, μέρες, μήνες και χρόνια να χαζεύω την αλμύρα του, άσε με να το δω πως κολυμπάει μία στ'ανοιχτά και πότε στα ρυχά. Και την νύχτα να λούζομαι αστέρια, για το φεγγάρι δε θα πω, για 'κείνο τα ξέρεις όλα. Ωρίωνα και Ανδρόμέδα, ταξίδι με το πλοίο, χαράματα ανάσκελα και μεσημέρι χώμα μετά τη βροχή να μυρίζει, προσευχές μη ξαναβρέξει γιατί τα πράγματα στη σκηνή έγιναν μούσκεμα. Κεριά την ημέρα αναμένα, ελευθερία. Ελευθερία στα γόνατά μου να μπορούν να γυρνάνε τη γη, χωρίς να τα παίζουν. "Δώσμου λίγη ακόμα αγάπη", κι άσε με να γελάω. Ξέρω τι να κάνω. Έμαθα. Με τον καιρό θα τα βρω, και με 'σένα. Και με 'μένα. Γελάω. Τα σημάδια, μου κλέβουν χαμόγελα και τα χαρίζουν σε όποιον μπορεί να δεχτεί, ότι τα έχει ανάγκη. Χαίρομαι. Γέμισα ξαφνικά. Μη σταματήσεις να μου λείπεις. Εσένα αγκάλιά, δώσμου φωτιά και βρέξε με, ως τον πάτο. Νερό. Φωτιά. Κι εσένα. Chiou!

*Xorxe

Wash instructions..!

The Sandman - Οι κυνηγοί Των Ονείρων

Το βιβλίο εντάσσεται στη μυθολογία των κόμικς Sandman, του σημαντικότερου ίσως κόμικ της δεκαετίας του 1990, δημιουργίας πάλι του Gaiman, ο οποίος στους Κυνηγούς των Ονείρων προχωρά ένα βήμα πέρα από την αισθητική που καθιέρωσε το έργο του, αποφασίζοντας να συνεργαστεί με τον δημοφιλέστερο σύγχρονο Ιάπωνα ζωγράφο. Στην αρχαία Ιαπωνία, ένας μοναχός και μια αλεπού ερωτεύονται, ενώ την ίδια ώρα ο τοπικός άρχοντας καταστρώνει καταχθόνια σχέδια για να απαλλαχθεί από το φόβο που τον κατατρύχει. Όταν οι δρόμοι τους διασταυρώνονται, η αλεπού παγιδεύεται στα όνειρα του μοναχού κι εκείνος για να τη σώσει αναγκάζεται να ταξιδέψει στον ονειρόκοσμο του Μορφέα, του Βασιλιά των Ονείρων. Με φόντο την αρχαία Ιαπωνία, ο Gaiman υφαίνει ένα μαγευτικό παραμύθι για την αγάπη, την αφοσίωση, την απληστία και την προδοσία, και ο Amano το εικονογραφεί με τους αισθησιακούς και υποβλητικούς πίνακές του.

Tsilimpithras, Bourboulithras, ...Pitsilithras! - Komotini, Maios 2007

Thnx for all the laughter ..bro!

10.. Vitor Borba Ferreira Rivaldo

Thnx RIBO!

Παύλος Παυλίδης - Τα Περιστέρια

Άφηνε όλα αυτά τα χρόνια το κορμί της
Απλώς να βρίσκεται εκεί και να υπάρχει
Και κείνο τόσα χρόνια είχε μάθει
Να ζει μαζί της.

Τα περιστέρια περιμέναν στην πλατεία
Κάθε απόγευμα να τα ταΐσει
Όμως απόψε η παράξενη κυρία είχε αργήσει.

Μπήκε στο σπίτι της απότομα ο αέρας
Κι όπως τίναζε από πάνω του τ’ αστέρια
Την τρόμαξε και κάτι κρύα χέρια
Της δείχνανε το τέλος της ημέρας.

Από τότε όλα αυτά τα καλοκαίρια
Μπαίνουν στο σπίτι με μηνύματα στο ράμφος
Από τον άλλο κόσμο πέρα από το βάθος
Κάτι παράξενα πουλιά τα περιστέρια.

Αν σηκωθεί μέσα στον ύπνο σου ο αέρας
Και ‘ρθει στο τζάμι σου μπροστά και μουρμουρίζει
Πες του να πει μια ιστορία τη γνωρίζει
Την ιστορία με την ωραία και το τέρας.

Και ‘γω που χρόνια τώρα ζαλισμένος
Γυρνώντας σπίτι μου περνώ απ’ την πλατεία
Αναρωτιόμουν λίγο πριν αφηρημένος
Τι απέγινε εκείνη η κυρία.

Μαζί..

Athens Video Art Festival 2007

http://www.athensvideoartfestival.gr/

Who Reality Care's?

ultras united, against the machine..

Το σφαγείο της λ. Λαυρίου χτιζόταν χρόνια, με τη συμμετοχή υπουργών, χουντικών αθλητικών νόμων, παραγόντων, αστυνομίας, υπαλλήλων συνδεσμιτών, νταβαντζήδων της βίας, ειδικών, δημοσιογράφων και όλων αυτών που τώρα λένε: "καλά να πάθουν τα κωλόπαιδα"...

Τελικά οι θαμώνες του σφαγείου αλληλοεξοντώθηκαν και τα κουστούμια των εργολάβων και των φρουρών τους ούτε καν σκονίστηκαν... και με ελεύθερο πλέον το πεδίο προχωρούν στο τελικό στάδιο των σχεδίων τους: πιο σκληροί νόμοι, πιο ακριβά εισητήρια, ηλεκτρονική παρακολούθηση, ασφυκτικός έλεγχος όλων των οπαδών...

Ποιός βγήκε κερδισμένος από τη μάχη, αν όχι μόνο η "εξέδρα των επισήμων", που ονειρεύεται γήπεδα-super market και φιλάθλους χαζοχαρούμενους καταναλωτές;

ultras united, against the machine..

Coffee and Cigarettes (2003)

Tom Waits - Lucinda (Orphans, Brawlers)

The devil dances inside empty pockets

But she never wanted money or pearls

No, that wasn't enough for Lucinda

She wasn't that kind of girl.

Στα Κέρατα Του Ταύρου

Μια μουσική περιπέτεια με αφορμή τον Θανάση Παπακωνσταντίνου...
Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπακώστας

Στο άπειρο πορεύομαι,
απ' το άπειρο ξεκίνησα.
Κέντρο του σύμπαντος κι αθάνατος
νόμισα ο άμυαλος πως ήμουνα.

λόκαλ - Athens Alleycat Race

http://local-athens.blogspot.com/

Έλα κι εσύ..

Στο βάθος των ματιών σου..

Στο βάθος των ματιών σου, εκεί που πέυκα ξαγρυπνούν,
θαρρώ πως βλέπω τη σκιά μου μαζί με αστέρια, να μιλούν.
Σε παίρνει αγκαλιά στο δάκρυ, ερωτικά κι όταν γελάς,
και σαν το άστρο τη ρωτήσει, "ανάσα μου είναι κι έρωτας".
Κι όταν η κόρη ανατέλλει και τ'άστρα παν να κοιμηθούν,
τον κόσμο μου έρχεσαι να λάμψεις, χαμόγελα να σκορπιστούν.
Και σαν πλαγιάσουμε θα έρθεις, σκιά θα γίνεις τώρα εσύ,
μεσ'τους κορμούς των δυο ματιών μου, με τ'άστρα να συναντηθεί...
"@gke"

Night 27/7/04..

περπατώ και κάθομαι..

τα άσπρα ρούχα που φοράς
αέρινη σε κάνουν
να βγαίνεις από τις δάφνες των ονείρων,
με κίνηση άπιαστη - που τα όντα της γης
κρυμένα πίσω από θάμνους και χορταρικά θαυμάζουν-
γεμίζεις τα ποτήρια με κόκκινο κρασί.

τα μαργαριτάρια της θλίψης
σκορπάνε πάνω στο τραπέζι,
και η οδός που έψαχνα
σβήνει στο χάρτη,
γιατί ήδη άρχισε να χαράζει μέσα μου
τις πλακόστρωτες σκέψεις ..μου

σκέψεις δικές μου? όχι βέβαια.
η σκέψη είναι ελεύθερη και δεν ανήκει σε κανέναν,
πάντα υπάρχουν οι πριν, από εμάς για να σκεφτούν,
και εμείς και οι μετέπειτα που θα ζωντανέψουν ξανά
τις πράξεις αυτές των δικών μας παραστάσεων,
χτυπόντας στο πάλκο τα πόδια του μυαλου
πότε δυνατά και πότε ανάλαφρα.

το ταξίδι μεσοπέλαγα είναι μοναχικά όμορφο
και η συνείδηση πιο φωτεινή από ποτέ
ωριμάζεις με τη ρότα
σαν τα ίστια που γεύονται το μαστίγιο της θαλάσσης.
αλλά έρχεται η ώρα που τα πανιά πρέπει να αλλαχτούν
για να συνεχίσεις,
εκεί πιάνεις λιμάνι για να ξεκουραστείς.

και το λιμάνι.. αχ το λιμάνι είναι τόσο μαγικό
κατάρες και ευχές, όνειρα και ξημερώματα
στοιχείωνουν το περιπατητή του.
από τις ελπίδες και τα στραπάτσα,
τις γυναίκες και τις γεύσεις λυπημένων ματιών
αναζητά να διαβεί μονοπάτια που να αγγίζουν...ο περιπατητής..
....λιμάνι μαγικό..

ότι και να βρεις όμως
τα πανιά δε θα ξεχάσεις να φτιάξεις
γιατί το ταξίδι είναι το νερό. που κυλά, που μένει σταθερό.
θέλεις να δεις ξανα τα χρώματα που παίρνει η θάλασσα
στον γύρο του ήλιου, και αναζητάς αυτά που δεν είδες πριν.
στο γύρο της σελήνης να ακούσεις ξανά και ξανά τι σου φωνάζουν
τα βυθισμέμα πλοία.
στο υδάτινο βασίλειο της ζωής.

και τα αστέρια αυτά τα δυνατά σημάδια
θα είναι πάντα μαζί σου, σε όποια γωνιά κι αν πας,
θα σου γνέφουν
και τότε η αλμύρα θα μαζέψει τα νύχια της
και ο νους δε θα είναι πια δραπέτης αλλά λεύτερος,

δε μπορείς να ξεφύγεις, δε θέλεις να χαθείς
γιατί ξέρεις ότι οι λευκες σελίδες δακρύων,
διαβάζονται και ακουμπούν τις σελίδες του βιβλίου εκείνου
που ξεκινάει με τη λέξη τέλος..

σηκώνω το ποτήρι που με κέρασες και πίνω,
σε κοιτώ που γέλασες κλεφτά.
τι έχεις βάλει μέσα..?

νυχτερινές διαδρομές άνοιξαν το κεφάλι μου...

Nike (Victory) of Samothrace

RETURN TO THE MOTHERLAND

http://www.louvre.fr/llv/musee/visite_virtuelle_detail.jsp?CONTENT%3C%3Ecnt_id=10134198673232551&CURRENT_LLV_VISITE_VIRTUELLE%3C%3Ecnt_id=10134198673232551&CURRENT_LLV_DEP%3C%3Efolder_id=1408474395181112&baseIndex=1&FOLDER%3C%3Efolder_id=9852723696500914&bmUID=1177738510937&bmLocale=en

Nikos Xilouris

Πώς να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου,
Ο ουρανός δικός μου, η θάλασσα στα μέτρα μου.

Πώς να με κάνουν να τον δω τον ήλιο μ' άλλα μάτια,
Στα ηλιοσκαλοπάτια μ' έμαθε η μάνα μου να ζω.

Στου βούρκου μέσα τα νερά ποια γλώσσα μου μιλάνε,
αυτοί που μου ζητάνε, να χαμηλώσω τα φτερά.

Eisai sigouros..?

Sunday, Bloody Sunday - Gate 7, 8/2/1981

Nikos Kavvadias - Esmeralda, Armida

ΕΣΜΕΡΑΛΔΑ
Ολονυχτίς τον πότισες με το κρασί του Μίδα
κι ο φάρος τον ελίκνιζε με τρεις αναλαμπές.
Δίπλα ο λοστρόμος με μακριά πειρατική πλεξίδα
κι αλάργα μας το σκοτεινό λιμάνι του Cabes.

Απά στο γλυκοχάραμα σε φίλησε ο πνιγμένος
κι όταν ξυπνήσεις με διπλή καμπάνα θα πνιγείς.
Στο κάθε χάδι κ' ένας κόμπος φεύγει ματωμένος
απ' το σημάδι της παλιάς κινέζικης πληγής.

Ο παπαγάλος σου 'στειλε στερνή φορά το «γεια σου»
κι απάντησε απ' το στόκολο σπασμένα ο θερμαστής,
πέτα στο κύμα τον παλιό που εσκούριασε σουγιά σου
κι άντε μονάχη στον πρωραίον ιστό να κρεμαστείς.

Γράφει η προπέλα φεύγοντας ξοπίσω: «Σε προδίνω»,
κι ο γρύλος το ξανασφυράει στριγγά του τιμονιού.
Μη φεύγεις. Πες μου, το 'πνιξες μια νύχτα στο Λονδίνο
ή στα βρωμιάρικα νερά κάποιου άλλου λιμανιού;

Ξυπνάν οι ναύτες του βυθού ρισάλτο να βαρέσουν
κι απέ να σου χτενίσουνε για πάντα τα μαλλιά.
Τρόχισε εκείνα τα σπαθιά του λόγου που μ' αρέσουν
και ξαναγύρνα με τις φώκιες πέρα στη σπηλιά.

Τρεις μέρες σπάγαν τα καρφιά και τρεις που σε καρφώναν
και συ με τις παλάμες σου πεισματικά κλειστές
στερνή φορά κι ανώφελα ξορκίζεις τον τυφώνα
που μας τραβάει για τη στεριά με τους ναυαγιστές.


ΑΡΜΙΔΑ
Το πειρατικό του Captain Jimmy,
που μ' αυτό θα φύγετε και σεις,
είναι φορτωμένο με χασίς
κ' έχει τα φανάρια του στην πρύμη.

Μήνες τώρα που 'χουμε κινήσει
και με τη βοήθεια του καιρού
όσο να πάμε στο Περού
το φορτίο θα το έχουμε καπνίσει.

Πλέμε σε μια θάλασσα γιομάτη
με λογής παράξενα φυτά,
ένας γέρος ήλιος μας κοιτά
και μας κλείνει που και που το μάτι.

Μπουκαπόρτες άδειες σκοτεινές,
- που να ξοδεύτηκαν τόννοι χίλιοι;
Μας προσμένουν πίπες αδειανές
και τελωνοφύλακες στο Τσίλι.

Ξεχασμένο τ' άστρο του Βορρά,
οι άγκυρες στο πέλαγο χαμένες.
Πάνω στις σκαλιέρες σε σειρά
δώδεκα σειρήνες κρεμασμένες.

Η πλωριά Γοργόνα μια βραδιά
πήδησε στον πόντο μεθυσμένη,
δίπλα της γλιστρούσαν συνοδιά
του Κολόμβου οι πέντε κολασμένοι.

Κ' έπειτα στις ξέρες του Ακορά
τσούρμο τ' άγριο κύμα να μας βγάλει
τέρατα βαμμένα πορφυρά
με φτερούγες γλάρων στο κεφάλι.

Thanasis Papakonstantinou - Palia Pligi (Vraxnos Profitis), Old Wound (Hoarse Prophet)

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
μονάκριβη, δική μου.
Την ξεριζώνω απ' την καρδιά,
φυτρώνει στην αυλή μου.

Ανθίζει καταχείμωνο
που οι φωνές κοπάζουν,
Έχει τη φυλλωσιά πυκνή
και νύχια που χαράζουν.

Αγαπημένα πρόσωπα,
αγαπημένα μάτια.
Έρχονται σαν τα κύματα
κι αφήνουν κατακάθια.

Μαραίνεται απ' το γέλιο μου,
πίνει απ' τα δάκρυά μου.
Έρχεται στις παρέες μου
και κλέβει τη μιλιά μου.

Βαθιά πληγή, παλιά πληγή
πες μου τί να κοιτάξω.
Να μπω σε κόσμο σκοτεινό
ή πάλι ν' αγκαλιάσω;

Sokratis Malamas - Kalinyxta (Aspromaures Istories), Goodnight (Black And White Stories)

Eίν'ακριβός ο αέρας που φτύνεις, ακριβό το ποτό και το πίνεις.
Tρύπιες τσέπες και μακό φανελάκι, είν'ο κόσμος μπουκιά και φαρμάκι, είν'ο κόσμος δροσιά κι αεράκι.

Mύηση ο έρωτας, χάδι ο έρωτας, κόκκινα μάτια μου μή με ρωτάς.
Στα 17 σου πηδάς το καλάμι, στα 19 σου κανείς δεν σε πιάνει.
Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο, σε λίγα χρονάκια δεν ξέρεις που πας.

Eνήλικο μούτρο ανοίγεις γραφείο.
Tα πεντοχίλιαρα μυρίζουν αιδοίο.
Γλυκά νανουρίζεις το ρήγμα π'ανοίγει, το ξέρεις καλά η ζωή σου έχει φύγει, συμβόλαιο στο πάθος που λήγει.

Φιλιά ο έρωτας, ανάγκη ο έρωτας, καμμένα μάτια μου μη με ρωτάς.
Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο, φοβάσαι και ξέρεις που πας.

Oλοι οι καριόληδες μια εταιρία.
Σάπια ηλικία και αδυναμία.
Γελάει ο χρόνος και λάμπει ανθισμένος, στο δρόμο σκοτώνει κι είναι κερδισμένος.
Σπάει το νήμα κι αναρωτιέσαι: τόσα χρονάκια γιατί να τραβιέσαι;

Στάχτη ο έρωτας, μνήμη ο έρωτας, γέρικα μάτια μου μη με κοιτάς.
Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο, σε λίγα χρονάκια το ξέρεις γερνάς.

Kαληνύχτα μαλάκα η ζωή έχει πλάκα, έχει γούστο και φλόγα είναι κάτι σαν ρόδα: σε πατάει και σε παίρνει, μόνο ίχνη σου σέρνει.

Giannis Aggelakas - Lady From My Inside Wind (Giorgos Christianakis - The Doorman)

"Κυρία των μέσα μου ανέμων,

Δεν θέλω να αρνηθώ ό,τι ακριβώς σε οδήγησε,

Να σπείρεις μέσα μου την ευλογία της κίνησης,

Της πράξης,

Να ρίξεις το σκοινί,

Στο σκοτεινό κι αλλόκοτο πηγάδι,

Που χρόνια λαθροζούσα,

Για να βρεθώ ξανά στο λαμπερό σου κόσμο,

Τον θαυμαστό, Τον πληγωμένο.

Σου υπόσχομαι να ξεκοιλιάζω κάθε βράδυ,

Τους θλιβερούς ορίζοντες της λογικής μου,

Ν'απογειώνομαι από τις φλούδες του γραπτού μου λόγου,

Στους πλησιέστερους φιλάσθενους πλανήτες,

Κάθε φορά και μ ένα αλλιώτικο τραγούδι,

Να ξεμουδιάζω γλείφοντας τον κοφτερό σου σκελετό,

Κι ούτε ένα Μάιο δε θ ανεχτώ,

Να σκύψει πάνω μου,

Με λόγια σκωπτικά,

Και σύριγγες,

Και φαγωμένα χείλη,

Να ειρωνευτεί την αδειανή και χυλωμένη μου πατρίδα.

Πιο ριψοκίνδυνος κι από το Ναζωραίο,

Θα περπατήσω πάνω απ'την κινούμενη,

Τη σαρκοφάγο άμμο,

Που διατηρεί απρόσιτες τις χώρες των ιερών παλιάτσων,

Και των σεληνιασμένων γελωτοποιών,

Τραυλίζοντας λόγια ισχνά,

Μα και σπουδαία,

Θ'αποσυρθώ στις προθανάτιες κοιλάδες των λοιμών,

Και της αγάπης,

Όπου απ'το μαύρο χώμα τους διάσπαρτα ξεφυτρώνουν,

Κορμιά ανθρώπινα διαμελισμένα,

Πλάι στις φεγγαρολουσμένες παπαρούνες,

Ίσως κι εγώ εκεί να λησμονήσω τον τραυματία ουρανό,

Και ν'αρχινήσω ένα τραγούδι που θα λέει μόνο,

Σ'αγαπώ σ'αγαπώ.

Και σαν τελειώνει θα σταματάνε τα ποτάμια,

Κι οι οδοντοστοιχίες θα εκρήγνυνται,

Και θα γεμίζει ο αέρας πέταλα καρατομημένων ανθών,

Καρπούς γυναικείων χεριών,

Και λιωμένα κοσμήματα,

Κυρία των μέσα μου ανέμων,

Τιμώρησέ με αν θες,

Γύμνασέ με στο γέλιο και στον πόνο,

Είμαι ο οριστικός εραστής σου,

Ο αόριστος,

Ο τωρινός και ο παντοτινός,

Ο πιο ανώριμος,

Ο πιο σοφός,

Τώρα πια γνωρίζω τι μ'οδηγεί να υποτάσσομαι,

Στην ετοιμόρροπη και ασθενική σου θέληση."

*Του κορμιού μου τα ανείπωτα..

..σωπαίνουν μέσα μου κάποιες φορές και χοροπηδάνε σα σκιές στο μυαλό μου. Είναι εικόνες που λείπουν, είναι χαρές που λυσμονώ για ιδεές που δεν είδαν φως, για ενέργειες που κρύφτηκαν στο σκοτάδι.
Ο Ιανουάριος φεύγει και θα ξαναέρθει σε 11 μήνες. Ο χειμώνας που τόσο λατρεύω τις εικόνες του, βρίσκεται σε διακοπές που λαχταρούσε μάλλον χρόνια πολλά. Θα έρθουν όμως εκείνες οι στιγμές που θα λάμψει ο ήλιος μέσα στον μαυρισμένο από σύννεφα ουρανό και οι ακτίνες σα χορδές μπάσου θα φτιάξουν παπάδες στο ασιμένιο της θάλασσας και η φωτογραφική μου μηχανή θα πάρει φωτιά.
Φωτιά που θα κρατήσει όσο η ανάσα μου, που θέλει αέρα, να σπάσει αυτή τη γραφικότητα που χτυπάει μέσα μου καθημερινά ο ηλίθιος ρυθμός της δουλειάς και η έλειψη χρόνου για απολαύσεις.
Στιγμές. Υπαρχουν στιγμές. Αλλά είναι λίγες. Η αίσθηση είναι εδώ και δε θα μ'αφήσει. Το ξέρω. Θα ξαναέρθεις γενναίε Γενάρη που τα όνειρα μου πλάθεις κάθε χρόνο με γεύσεις και λύπες και σου υπόσχομαι ότι την άλλη φορά θα σε περιμένω με ανοιχτά τα χέρια, για μια αγκαλιά. Φρόντισε όμως μην αργήσεις και στη στήσω σε καμιά γωνιά. Με όπλο, την φορτωμένη μου δίψα.
Εδώ θα'μαι..

*Χόρχε


(Κι ο πιο μεγάλος φόβος μου φοβάται, μην και δεν τον φοβηθώ - Γιάννης Αγγελάκας "Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε;")

Bertrand Cantat, Noir Desir

Dans la paranoïa, Dans la schizophrénia, Un maniacopéra, Pharmacopérave

Tom Waits

I left my bible by the side of the road,

Carve my initials in an old dead tree,

I'm going away but I'm going to be back when,

It's time to walk away and start over again.

Brake The Cells

Helmut Newton

Foot In Hug..

..γι'αυτους που μένουν και περιμένουν το σούρουπο μιαν αγκαλιά...